آژانس یا بازوی موساد؟! وقت خروج فوری ایران از NPT فرا رسیده است

دیگر جای تعارف نیست؛ آنچه دیروز در قالب قطعنامه شورای حکام علیه ایران تصویب شد، نه یک اختلاف فنی، بلکه یک اعلان صف‌آرایی آشکار علیه امنیت ملی جمهوری اسلامی است. آژانس بین‌المللی انرژی اتمی که قرار بود ناظر بی‌طرف باشد، حالا به‌وضوح در قامت یک «تأمین‌کننده اطلاعات» برای دشمنان ایران ظاهر شده است.

درخواست دسترسی کامل به اطلاعات مراکز هسته‌ای، در شرایطی که آمریکا و رژیم صهیونیستی صراحتاً از «حمله» و «نابودی» این مراکز سخن می‌گویند، معنایی جز شریک شدن در طراحی یک حمله ندارد. این دیگر تحلیل نیست؛ یک واقعیت عریان است.

سؤال ساده است: اطلاعاتی که باید در سطح فوق  محرمانه حفظ می‌شد، چگونه سر از میز عملیات ترور دانشمندان ایرانی درآورد؟ چه کسی این داده‌ها را لو داد؟ چرا هر بار پس از گزارش‌های آژانس، فشارها، تهدیدها و حتی اقدامات خرابکارانه شدت می‌گیرد؟

نام رافائل گروسی امروز در مرکز این اتهامات قرار دارد. اسناد افشاشده، شائبه ارتباطات مشکوک او با سرویس‌های اطلاعاتی رژیم صهیونیستی را تقویت کرده و حتی برخی اعترافات ناخواسته، این تصویر را شفاف‌تر کرده است: آژانس از مسیر بی‌طرفی خارج شده و به بازیگری در زمین دشمن تبدیل شده است.

در چنین شرایطی، ماندن در معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای چیزی جز خودتحریمی و خودافشایی نیست. این پیمان زمانی معنا داشت که امنیت و حقوق اعضا تضمین شود، نه اینکه به ابزاری برای فشار، جاسوسی و تسهیل حمله تبدیل گردد.

ماده ۱۰ همین معاهده، راه را کاملاً روشن کرده است: هرگاه منافع حیاتی کشور به خطر بیفتد، خروج نه‌تنها مجاز، بلکه یک حق مسلم است. امروز، با سابقه حملات، ترورها و تهدیدات علنی، دیگر چه چیزی باید رخ دهد تا «خطر برای منافع حیاتی» اثبات شود؟

واقعیت تلخ این است که بیش از بیست سال «اعتماد» به این سازوکار، نه‌تنها امنیت نیاورد، بلکه دشمن را گستاخ‌تر کرد. هر عقب‌نشینی، یک گام پیشروی برای طرف مقابل بود.

اکنون زمان تصمیم‌های بزرگ است، نه ملاحظات دیپلماتیک فرسوده. خروج فوری از NPT، می‌تواند نخستین گام برای بازتعریف بازی باشد؛ پیامی روشن به همه بازیگران: ایران دیگر زمین بازی را یک‌طرفه واگذار نخواهد کرد.

تعلل، هزینه دارد؛ و این بار، هزینه آن می‌تواند جبران‌ناپذیر باشد. :::