نان گران شد؛ آیا کسی به فکر سفره فقرا هست؟

نان، فقط یک کالا نیست؛ نماد معیشت مردم است. وقتی قیمت نان افزایش پیدا می‌کند، اولین کسانی که زیر بار این فشار خم می‌شوند، کارگران، بازنشستگان، زنان سرپرست خانوار و خانواده‌هایی هستند که تمام امیدشان به یک سفره ساده است.

شاید برای برخی، افزایش چند هزار تومانی قیمت نان چندان محسوس نباشد، اما برای خانواده‌ای که درآمدش کفاف هزینه‌های ضروری را هم نمی‌دهد، همین افزایش یعنی حذف بخشی از سفره، یعنی نگرانی بیشتر برای فردا و یعنی فشار مضاعف بر مردمی که سال‌هاست با تورم دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

سؤال مردم ساده است؛ آیا پیش از تصمیم برای افزایش قیمت نان، کسی به سفره اقشار ضعیف فکر کرده است؟ آیا حقوق و درآمد مردم نیز به همان سرعت افزایش یافته که قیمت کالاهای اساسی بالا می‌رود؟

هیچ جامعه‌ای با فشار بر ضعیف‌ترین اقشار خود به آرامش و توسعه نمی‌رسد. اگر افزایش قیمت اجتناب‌ناپذیر است، حمایت از اقشار آسیب‌پذیر نیز باید همزمان و واقعی باشد، نه فقط در حد وعده و بخشنامه.

مسئولان باید بدانند که مردم بیش از هر زمان دیگری انتظار دارند تصمیمات اقتصادی با درک شرایط زندگی آنان گرفته شود. سفره مردم جای آزمون و خطا نیست. نان، آخرین سنگر معیشت خانواده‌های کم‌درآمد است و کوچک شدن این سفره، زنگ خطری برای همه مسئولان است.

امروز مطالبه مردم نه شعار است و نه جنجال؛ خواسته آنان روشن است: اقتصاد را به گونه‌ای مدیریت کنید که فقیر، فقیرتر نشود. اگر قرار است هزینه اصلاحات اقتصادی پرداخت شود، نباید تمام بار آن بر دوش کسانی باشد که همین حالا نیز توان تأمین حداقل‌های زندگی را به سختی دارند.

صدای مردم را باید شنید؛ زیرا جامعه‌ای که نگران نان شب خود باشد، فرصت و امیدی برای ساختن آینده نخواهد داشت.

جمع بندی

مردم از مسئولان انتظار معجزه ندارند؛ اما انتظار دارند پیش از هر تصمیم اقتصادی، زندگی کسانی دیده شود که تمام دارایی‌شان، سفره‌ای ساده و امید به فردایی بهتر است. حفظ کرامت اقشار ضعیف، نه یک لطف، بلکه وظیفه‌ای است که بر عهده همه تصمیم‌گیران قرار دارد.