تظاهر به دلسوزی یا جنگ روانی؛ روایتِ دوگانه‌ای که با هوشیاری مردم نقش بر آب می‌شود

طیف اول؛ چهره‌های کم‌معرفتِ پرمدعا:

گروهی از سلبریتی‌های ورزشی و هنری که در طول جنگ ۴۰ روزهٔ اخیر و حتی پیش از آن، در برابر شهادت دانش‌آموزان میناب، دانشمندان هسته‌ای و فرماندهان رشید اسلام سکوت گزیدند، امروز ناگهان به همدردی با مردم جنوب برخاسته‌اند. اما مگر خون ۱۶۸ دانش‌آموز پرپر شدهٔ میناب، رنگین‌تر از خون سایر هموطنان است؟ یا شهادت جمعی از غیرنظامیان در نقاط مختلف کشور، دردی کم‌اهمیت‌تر داشته است؟ این سکوتِ یک‌ساله، جای هر گونه ابراز احساسات امروز را به تردید تبدیل می‌کند. اگر راست می‌گویند، باید ابتدا جنایات دشمن را نام ببرند و صریحاً بگویند که عامل این حملات، آمریکای جنایتکار و رژیم صهیونیستی است، نه آنکه رفتارشان چنان باشد که گویی در جنوب کشور زلزله یا سیل رخ داده است. البته این سخن هرگز شامل سلبریتی‌های شریفی نمی‌شود که از روز نخست در کنار ملت ایستادند.

طیف دوم؛ وطن‌فروشانِ خارج‌نشین و اشک تمساح:

عجیب‌تر آنکه کسانی که تا دیروز برای حملهٔ دشمن به ایران لحظه‌شماری می‌کردند، مدارس کشور را مراکز نظامی معرفی می‌نمودند و پایکوبیِ شهادت هموطنان را برپا داشتند، امروز ناگهان نگران مردم جنوب شده‌اند! آنان که با التماس از دشمنان قسم‌خوردهٔ ایران، خواهان نابودی زیرساخت‌های کشور بودند، حالا ادعای همدردی دارند. اما آیا کسی که وطن را به بیگانه فروخته، حق خطاب کردن مردم این سرزمین را با واژهٔ «هموطن» دارد؟ حقیقت این است که هموطنِ واقعی این دسته، همان ترامپ و نتانیاهو هستند که دستشان به خون ملت ایران آلوده است. این تظاهرهای ساختگی، نه دلسوزی، که حلقه‌ای از زنجیرهٔ جنگ روانیِ دشمن برای دوقطبی‌سازی و ایجاد شکاف اجتماعی است.

هدف دشمن؛ وحدت ملی، نه فقط خاک کشور

دشمن که در عرصهٔ نظامی پاسخِ سختِ نیروهای مسلح و پشتیبانی مردمی را دیده است، اکنون می‌کوشد با القای تقصیرِ جنگ به گردن نظامیان و بی‌اهمیت جلوه دادنِ جنوب، میان مردم و پشتِ جبهه فاصله بیندازد. اما این توطئه، نه تنها جدید نیست، که با هوشیاری ملت روبه‌رو خواهد شد. تاریخ گواه است که در هشت سال دفاع مقدس نیز وقتی جنوب و غرب کشور در محاصرهٔ دشمن بعثی بود، جوانانی از خراسان، آذربایجان، اصفهان، تهران، کرمان، شمال، شیراز و قزوین با جان‌فشانی از مرزهای میهن دفاع کردند. امروز نیز همان نسلِ عاشق و انقلابی، با همان ایمان و غیرت، در ارتش، سپاه و میان تودهٔ مردم حضور دارد.

دشمن نقطهٔ قوت ما را هدف گرفته؛ و آن، وحدتِ مثال‌زدنیِ ملی است. اما کابوسِ دشمن، همان بیداریِ مردمِ آگاه است که این بار نیز خوابِ تفرقه را به یأس و شکست مبدل خواهد کرد. حفظ این سرمایهٔ عظیم، وظیفهٔ امروزِ همهٔ ماست؛ چراکه پشتِ نیروهای مسلح، همین اتحادِ مردمی است که دشمن را ناامید کرده است.