کد خبر : 71290
تاریخ انتشار : چهارشنبه 17 تیر 1405 - 12:57

به قلم مدیر مسئول گچساران نیوز _زواره کائیدی

از رحلت تا شهادت؛ دو نقطه عطف در مسیر انقلاب

از رحلت تا شهادت؛ دو نقطه عطف در مسیر انقلاب
چهار دهه پس از آن صبح خرداد ۶۸ که انقلاب بی‌امام ماند اما نایستاد، ایران بار دیگر در آزمونی تاریخی ایستاد؛ این‌بار نه در پایان جنگ، بلکه در آغاز نبردی جهانی. شهادت امام خامنه‌ای در رمضان ۱۴۰۴، نقطه‌ای بود که دشمن را از نقاب انداخت و ملت را از سوگ به قیام رساند. در این چهار ماه، مردم نه گریستند، بلکه ایستادند؛ همان مردمی که امام شهید وعده داده بود خدا در روز حادثه آنان را مبعوث خواهد کرد. اکنون، تداوم انقلاب نه در شعار، بلکه در خون و ایمان نسل‌ها معنا یافته است؛ ملتی که وداع را به انتقام بدل کرد و راه امامان انقلاب را تا آخرین نفس ادامه می‌دهد.

چهار دهه پیش، ایران در یکی از حساس‌ترین لحظات تاریخ خود ایستاده بود. جنگی هشت‌ساله تازه پایان یافته بود، کشور از ترور، کودتا و بحران‌های امنیتی عبور کرده بود و هنوز فرصت نفس‌کشیدن نیافته بود که خبر رحلت امام خمینی منتشر شد. شوک اجتماعی، نگرانی سیاسی و پرسش بزرگ «آینده انقلاب بدون امام» در ذهن مردم شکل گرفت.

اما ساختارهای جمهوری اسلامی، با انتخاب سریع رهبر جدید، مسیر انقلاب را تثبیت کردند و کشور وارد دوره‌ای شد که از بسیاری جهات پرتلاطم‌تر از دهه نخست بود.

این تجربه تاریخی، امروز در نقطه‌ای دیگر تکرار شده است؛ اما با تفاوت‌هایی بنیادین که ماهیت انقلاب، نقش مردم و رفتار دشمن را در سطحی تازه آشکار می‌کند.

 

۱. تفاوت ماهیت دو فقدان: رحلت در پایان جنگ، شهادت در آغاز جنگ

رحلت امام خمینی در شرایطی رخ داد که جنگ تحمیلی پایان یافته بود و دشمن تصور می‌کرد با رفتن بنیان‌گذار انقلاب، مسیر نظام دچار خلل می‌شود.

اما شهادت امام خامنه‌ای در رمضان ۱۴۰۴، در لحظه آغاز یک جنگ تجاوزگرانه اتفاق افتاد؛ جنگی که نه نیابتی، بلکه مستقیم از سوی آمریکا و اسرائیل آغاز شد و بیت رهبری را هدف قرار داد

.این تفاوت، پیامدهای مهمی دارد:

رحلت امام خمینی پایان یک دوره بود

شهادت امام خامنه‌ای آغاز یک دوره جدید از تقابل مستقیم با نظام سلطه

.در تحلیل راهبردی، این یعنی دشمن نه‌تنها نتوانست ساختار انقلاب را متوقف کند، بلکه با اقدام خود، پیروزی زودهنگام جبهه مقاومت را رقم زد؛ همان‌گونه که خون ۱۶۸ دانش‌آموز مینابی و ۲۱ زن و کودک لامردی، شکست دشمن را تثبیت کرد.

 

۲. چهار ماه انتظار؛ تبدیل سوگ به سرمایه اجتماعی

در سال ۱۳۶۸، مردم در آرامش نسبی با امام راحل وداع کردند.

اما در سال ۱۴۰۴، ملت ایران چهار ماه تمام داغ شهادت رهبر را در دل نگه داشتند؛ نه از سر بی‌تفاوتی، بلکه از سر محاسبه‌ای دقیق:نباید دشمن، اشک‌ها را نشانه ضعف بداند.

این چهار ماه، از منظر تحلیل اجتماعی، یک پدیده کم‌نظیر است:

تبدیل سوگ به انرژی مقاومت

تبدیل فقدان به انسجام ملی

تبدیل تهدید به قدرت روانی جامعه

این همان چیزی است که رهبر شهید درباره مقاومت غزه گفته بود:

«آنچه در مقابل چشم دنیا دارد اتفاق می‌افتد، شبیه افسانه است.»

امروز، این تعبیر دقیقاً درباره مردم ایران صدق می‌کند.

 

۳. خلأ رهبری و نقش مردم؛ تجربه‌ای بی‌سابقه در تاریخ سیاسی جهان

در سال ۱۳۶۸، خبرگان رهبری در همان صبح پس از رحلت امام تشکیل جلسه دادند و رهبر جدید را انتخاب کردند.

اما در سال ۱۴۰۴، دشمن محل تشکیل جلسه خبرگان در تهران و دفتر مرکزی آن در قم را بمباران کرد

.این یعنی:

ساختار رسمی انتخاب رهبر، عملاً مختل شد؛

کشور در شرایط جنگی، بدون رهبر و بدون امکان تشکیل جلسه خبرگان قرار گرفت.

در چنین شرایطی، مردم مبعوث شدند؛ همان‌گونه که رهبر شهید پیش‌تر گفته بود:

«اگر حادثه‌ای برای این مرز و بوم پیش بیاید، خدا همین مردم را مبعوث خواهد کرد.»

نه روز اداره کشور توسط مردم، در اوج جنگ، تحریم و تهدید، یک پدیده بی‌نظیر در تاریخ سیاسی جهان است؛ حتی در کشورهای مدعی دموکراسی، چنین تجربه‌ای سابقه ندارد.

 

۴. وداع در میانه جنگ؛ تفاوتی که معنا دارد

تشییع امام خمینی در شرایطی انجام شد که خطر جدی کشور را تهدید نمی‌کرد.

اما وداع با امام شهید، در میانه جنگی ناعادلانه و تجاوزکارانه انجام می‌شود؛ زیر سایه تهدید موشک‌ها و حملات دشمن

این تفاوت، یک پیام روشن دارد

:وداع سال ۱۳۶۸ پایان یک دوره بود؛

وداع سال ۱۴۰۴ آغاز یک دوره انتقام و بازدارندگی است.

ملت ایران، نه‌تنها وداع را به تأخیر انداخت، بلکه آن را تبدیل به نمایش قدرت ملی کرد.

 

۵. ملت خون‌خواه؛ پرونده‌ای که بسته نخواهد شد

در تحلیل نهایی، مهم‌ترین تفاوت این دو وداع، ماهیت رابطه مردم با رهبر شهید است.

مردم با امام خمینی وداع نکردند، زیرا راه او ادامه یافت.

اما با امام شهید نیز وداع نخواهند کرد، زیرا پرونده انتقام باز است.

به تعبیر رهبر معظم انقلاب، آیت‌الله سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای:

«انتقام فقط مربوط به شهادت رهبر عظیم‌الشان انقلاب نیست؛ هر عضوی از ملت که توسط دشمن شهید می‌شود، خود موضوع مستقلی برای پرونده انتقام است.»

این یعنی:

وداع با امام شهید، پایان نیست؛

آغاز یک مسیر مطالبه‌گری تاریخی است

؛مسیری که ملت ایران آن را تا انتهای عدالت ادامه خواهد داد.

 

جمع‌بندی تحلیل

دو نقطه عطف تاریخ انقلاب—رحلت امام خمینی و شهادت امام خامنه‌ای—اگرچه در ظاهر مشابه‌اند، اما در تحلیل راهبردی، دو ماهیت کاملاً متفاوت دارند:

یکی پایان یک دوره بود؛

دیگری آغاز یک نبرد جهانی.

اما در هر دو، ملت ایران نقش اصلی را ایفا کرد؛ ملتی که ثابت کرد انقلاب اسلامی نه بر شخص، بلکه بر ایمان، خون و اراده مردم استوار است.
و همین مردم‌اند که امروز، در میانه جنگ، در میانه تهدید، در میانه سوگ، ایستاده‌اند.

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.