وداع یک ملت با علمدار مقاومت

گاهی تاریخ، لحظه‌هایی را رقم می‌زند که نه قلم توان توصیف آن را دارد و نه واژه‌ها یارای بیان عظمتش را. روز وداع با رهبر شهید انقلاب اسلامی، از همان لحظه‌های ماندگار است؛ روزی که اشک و حماسه در هم آمیخته‌اند و ملتی، با چشمانی اشکبار اما قامتی استوار، پرچمدار سال‌های مقاومت خود را بر دوش می‌کشد.

محرم امسال، تنها یادآور داغ کربلا نیست؛ محرمِ تجدید عهد با راه حسین(ع) است. گویی تاریخ، بار دیگر این حقیقت را فریاد می‌زند که «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا»؛ یعنی هر روز، میدان انتخاب میان عزت و ذلت است و هر سرزمین، می‌تواند صحنه رویارویی حق و باطل باشد.

رهبر شهید، تمام عمر خویش را با همین باور زیست. او نه قدرت را برای خود خواست و نه آسایش را بر مسئولیت ترجیح داد. سال‌ها در سخت‌ترین میدان‌ها ایستاد، از آرمان‌های انقلاب اسلامی پاسداری کرد، در برابر تهدیدها عقب ننشست و تا واپسین لحظه، پرچم استقلال، عزت و مقاومت را بر فراز این سرزمین برافراشته نگه داشت.

دشمن گمان می‌کرد با ترور یک رهبر، می‌تواند اراده یک ملت را در هم بشکند؛ اما این، همان اشتباهی است که همه ستمگران تاریخ مرتکب شده‌اند. آنان حقیقت را نشناخته‌اند. مگر یزید با ریختن خون سیدالشهدا(ع) توانست عاشورا را خاموش کند؟ مگر خون شهیدان این سرزمین، انقلاب را متوقف ساخت؟ تاریخ گواهی می‌دهد که خون پاک شهید، هرگز پایان یک راه نیست؛ آغاز فصلی تازه از بیداری ملت‌هاست.

امروز، خیابان‌های ایران تنها شاهد یک تشییع نیستند؛ شاهد بیعت دوباره مردمی هستند که آمده‌اند بگویند: راه مقاومت ادامه دارد. آمده‌اند تا به جهانیان نشان دهند که پرچم این انقلاب، با رفتن علمدارش بر زمین نخواهد افتاد؛ زیرا این پرچم بر دوش میلیون‌ها انسان مؤمن و وفادار است.

چه باشکوه است صحنه‌ای که پیر و جوان، زن و مرد، کودک و سالمند، همه در کنار یکدیگر، با اشک، با دعا و با صلابت، آخرین بدرقه را رقم می‌زنند. این حضور، تنها یک احساس نیست؛ یک پیام است. پیامی که از دل عاشورا برخاسته و به همه مستکبران عالم می‌گوید: ملتی که فرهنگ شهادت را سرمایه خود می‌داند، هرگز با تهدید و ترور شکست نخواهد خورد.

امروز، دل‌های مردم ایران، بیش از هر زمان دیگری به کربلا گره خورده است. گویی تاریخ، فاصله قرن‌ها را برداشته و بار دیگر، ندای «هیهات منا الذلة» در این سرزمین طنین‌انداز شده است. این ملت آمده است تا بگوید اگر در سال ۶۱ هجری، حسین(ع) در غربت به شهادت رسید، امروز فرزندان عاشورا، علم حق را تنها نخواهند گذاشت.

دشمن شاید جسم یک مرد را هدف گرفت، اما از درک این حقیقت عاجز ماند که رهبران الهی، با رفتنشان بزرگ‌تر می‌شوند و راهشان در دل ملت‌ها ماندگارتر. آنچه امروز در ایران دیده می‌شود، فقط سوگواری نیست؛ نمایش وحدت، وفاداری، ایمان و اقتدار ملتی است که خون شهید را پیمان ادامه راه می‌داند.

و چه زیبا سروده است محمد رسولی:

بسوز ای سعی باطل! پرچم ایران نمی‌سوزد

نمی‌دانی مگر در شعله‌ها ایمان نمی‌سوزد…

آری؛ شاید امروز اشک بر گونه‌ها جاری باشد، اما این اشک، اشک شکست نیست؛ اشک عهد است. عهدی که یک ملت با شهید خویش می‌بندد؛ عهدی برای پاسداری از ایران، از انقلاب، از استقلال و از آرمان‌هایی که با خون بهترین فرزندان این سرزمین آبیاری شده است.

فردا، تاریخ خواهد نوشت که در محرم این سال، ملتی با شکوهی کم‌نظیر، علمدار مقاومت خود را بدرقه کرد؛ اما همان روز، میلیون‌ها پرچمدار دیگر برای ادامه راه برخاستند. چرا که راه حق با رفتن مردان خدا پایان نمی‌یابد؛ راه حق، با خون شهیدان زنده‌تر می‌شود و پرچم مقاومت، نسل به نسل برافراشته‌تر خواهد ماند.