مبادا پیروزی میدان را در میز مذاکره ببازیم!

تاریخ ملت ایران بارها ثابت کرده است که این سرزمین هرگاه یکپارچه ایستاده، هیچ قدرتی نتوانسته اراده خود را بر آن تحمیل کند. دشمن شاید بتواند جنگی را آغاز کند، اما پایان آن را ملت‌های مقاوم تعیین می‌کنند.

آنچه امروز بیش از هر چیز اهمیت دارد، این است که بدانیم پایان یک نبرد، آغاز نبردی دیگر است؛ نبرد روایت‌ها، نبرد اراده‌ها و نبرد حفظ دستاوردها. اگر دیروز موشک و پهپاد در میدان تعیین‌کننده بود، امروز واژه‌ها، مواضع و پیام‌هایی که از داخل کشور مخابره می‌شود، می‌تواند سرنوشت مرحله بعدی تقابل را رقم بزند.

اقتدار جمهوری اسلامی ایران، محصول سال‌ها مقاومت، تحریم، فشار و خون پاک هزاران شهید است. این سرمایه ملی نباید با چند جمله نسنجیده، تحلیل شتاب‌زده یا بزرگ‌نمایی مشکلات داخلی، در اختیار دشمن قرار گیرد. دشمن همواره به دنبال شکاف است؛ شکاف میان مردم و مسئولان، شکاف میان امید و ناامیدی، شکاف میان پیروزی و تردید.

ملت ایران در سخت‌ترین روزها نشان داده است که اهل عقب‌نشینی نیست. هرگاه فشارها افزایش یافته، انسجام ملی نیز بیشتر شده است. این همان حقیقتی است که قدرت‌های بزرگ را بارها وادار به بازنگری در محاسبات خود کرده است

امروز اگر آمریکا و متحدانش زبان دیپلماسی را برگزیده‌اند، این انتخاب را نباید صرفاً از سر حسن نیت تفسیر کرد. در سیاست بین‌الملل، احترام به کشورها نه از سر محبت، بلکه از سر قدرت است. قدرت، زبان مشترک نظام بین‌الملل است و هر ملتی که مقتدر باشد، طرف مقابل ناچار به محاسبه دوباره خواهد شد.

اما درست در همین نقطه حساس، دشمن تلاش می‌کند آنچه را در میدان به دست نیاورده، در فضای روانی و رسانه‌ای جبران کند. بزرگ‌نمایی مشکلات، القای بن‌بست، انتشار پیام‌های متناقض و ارسال نشانه‌های ضعف، همان چیزی است که اتاق‌های فکر واشنگتن و تل‌آویو سال‌ها برای آن برنامه‌ریزی کرده‌اند.

البته نقد مسئولان، مطالبه‌گری و بیان مشکلات اقتصادی حق مردم است و هیچ‌کس نباید این حق را انکار کند؛ اما میان نقد دلسوزانه و ارسال خوراک تبلیغاتی برای دشمن، فاصله‌ای روشن وجود دارد. در بزنگاه‌های تاریخی، هر سخن باید با ترازوی منافع ملی سنجیده شود.

امروز ایران بیش از هر زمان دیگری به وحدت نیاز دارد؛ وحدتی که نه به معنای سکوت در برابر کاستی‌ها، بلکه به معنای هم‌صدایی در دفاع از عزت، امنیت و استقلال کشور است. دشمن باید بداند که اختلاف سلیقه در داخل، هرگز به معنای اختلاف بر سر اصل ایران و منافع ملی نیست.

سرمایه‌ای که با مقاومت به دست آمده، نباید با غفلت از دست برود. اگر رزمندگان در میدان از مرزهای جغرافیایی ایران پاسداری کردند، اکنون وظیفه نخبگان، مسئولان، رسانه‌ها و فعالان سیاسی، پاسداری از مرزهای روانی، رسانه‌ای و سیاسی کشور است

امروز زمان آن نیست که برای دشمن، آدرس ضعف صادر کنیم؛ زمان آن است که با عقلانیت، انسجام، امید و اعتماد به توان داخلی، از دستاوردهای ملی صیانت کنیم. تجربه نشان داده است هرگاه ملت ایران متحد بوده، دشمن عقب نشسته و هرگاه اختلاف‌ها به بیرون از مرزها صادر شده، دشمن جسورتر شده است.

پیام امروز ایران باید روشن، صریح و بدون ابهام باشد؛ اقتدار ملی، امنیت کشور و عزت ایران، خط قرمز همه ایرانیان است. این سرمایه بزرگ نه قابل معامله است و نه قابل چشم‌پوشی. تاریخ درباره نسل ما قضاوت خواهد کرد که آیا میراث شهیدان را پاس داشتیم یا اجازه دادیم دستاوردهای آنان در گردوغبار جنگ روایت‌ها کمرنگ شود.