وقتی زنان به میدان می‌آیند

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی‌ «کرونا نیوز» ، زهرا محمدی فعال فرهنگی گچساران در یادداشتی نوشت: گاهی برای فهمیدن حقیقت یک جامعه، لازم نیست به آمارها و گزارش‌ها رجوع کنیم؛ کافی است در میان مردم قدم بزنیم، به صداها گوش بدهیم و چهره‌ها را ببینیم. آنجاست که حقیقت خود را نشان می‌دهد؛ در میان اشک‌ها، فریادها و دل‌هایی که برای آرمان‌هایشان می‌تپد.

حکومت الهی، اگر بخواهیم آن را در ساده‌ترین تصویر ممکن توصیف کنیم، همان پیوند عمیقی است که میان «امام» و «امت» شکل می‌گیرد. پیوندی که یک‌سوی آن هدایت و رهبری است و سوی دیگرش مردمی هستند که باایمان و اراده، مسیر حرکت جامعه را می‌سازند. این رابطه، فقط یک مفهوم سیاسی نیست؛ بلکه یک پیوند عاطفی و معنوی است که در بطن زندگی مردم جریان دارد.

اما در دل همین جامعه، یک حقیقت دیگر نیز وجود دارد؛ حقیقتی که کمتر درباره آن سخن گفته می‌شود اما در بزنگاه‌های تاریخی خود را به‌وضوح نشان می‌دهد. آن حقیقت، نقش زنان در شکل دادن به روح جامعه است. زنانی که در ظاهر شاید در حاشیه بسیاری از میدان‌ها دیده شوند، اما درواقع در متن زندگی مردم حضور دارند و همین حضور، موتور حرکت جامعه را روشن نگه می‌دارد.

در روزهای اخیر، صحنه‌هایی در میان مردم دیده شد که نمی‌توان به‌سادگی از کنارشان گذشت. صحنه‌هایی که شاید برای برخی تنها یک تصویر احساسی باشد، اما برای کسی که دقیق‌تر نگاه می‌کند، نشانه‌ای از یک حقیقت عمیق اجتماعی است. دختری جوان را تصور کنید که تصویر رهبر شهید را در دست گرفته و با صدایی لرزان فریاد می‌زند: «اشتباه کردم، نشناختمت.» صدایی که از میان جمعیت بالا می‌آید، اما در حقیقت از دل یک احساس عمیق برمی‌خیزد؛ احساسی آمیخته از پشیمانی، عشق و وفاداری.

کمی آن‌سوتر زنی ترک‌زبان باصلابتی کم‌نظیر سخن می‌گوید. صدایش محکم است و کلماتش بی‌تردید. می‌گوید اگر روزی در کربلا نبود، امروز هست و آماده است بزرگ‌ترین دارایی زندگی‌اش را در راه باورهایش تقدیم کند. در صدای او، چیزی فراتر از یک شعار شنیده می‌شود؛ نوعی ایمان که ریشه در تاریخ و فرهنگ دارد.

در میان جمعیت، دختر جوان دیگری با چشمانی اشک‌آلود اما صدایی قاطع حرف می‌زند. می‌گوید اکنون زمان عزاداری نیست، زمان اقتدار و ایستادگی است. در صدایش بغض هست، اما در همان حال اراده‌ای هم دیده می‌شود که نشان می‌دهد اندوه می‌تواند به نیرویی برای حرکت تبدیل شود.

کمی آن‌طرف‌تر بانویی ایستاده که صدایش از فریادهای پیاپی گرفته است. می‌گوید آمده تا بگوید تسلیم نمی‌شویم. آمده تا صدایش شنیده شود. صدایی که شاید در ظاهر خسته باشد، اما در عمق خود حامل پیامی روشن است.

اما این تصویرها فقط مربوط به خیابان‌ها نیست. وقتی کمی عمیق‌تر نگاه کنیم، پشت این صداها زندگی‌هایی قرار دارد که هرکدام روایت خاص خود را دارند. دختران مدرسه‌ای، دختران نوجوان، کودکانی که با چهره‌های پرشور و چشمانی معصوم سرود می‌خوانند و از آرمان‌هایی سخن می‌گویند که شاید بزرگ‌تر از سن و سالشان باشد.

کسانی که از نزدیک این کودکان را دیده‌اند، می‌دانند در نگاهشان نوعی صداقت ناب وجود دارد. موهای مرتب شانه‌کرده، نگاه‌های ساده و لحن مؤدبانه‌شان، تصویر نسلی را نشان می‌دهد که باوجود تمام سختی‌ها، هنوز امید و ایمان را در دل خود حفظ کرده است. در کنار این تصویرها، روایت‌هایی از زندگی شهدا نیز بار دیگر در ذهن مردم زنده می‌شود. روایت‌هایی که در آن‌ها همیشه از نقش مادران و همسران سخن گفته‌شده است. زنانی که با صبر، عشق و استقامت، ستون‌های اصلی خانواده و جامعه بوده‌اند.

تاریخ اسلام نیز نمونه‌ای روشن از همین حقیقت را در خود دارد. پس از واقعه عاشورا، زمانی که بسیاری تصور می‌کردند همه‌چیز به پایان رسیده است، حضرت زینب سلام‌الله علیها و این زنان بودند که پیام آن حادثه بزرگ را زنده نگه‌داشتند. آنان با صبر و شجاعت، روایت آن روزها را به شهرها و نسل‌های بعدی رساندند و اجازه ندادند حقیقت در سکوت تاریخ گم شود.

شاید به همین دلیل است که امروز هم وقتی جامعه در برابر یک آزمون بزرگ قرار می‌گیرد، بار دیگر حضور زنان پررنگ‌تر از همیشه دیده می‌شود. آنان نه‌تنها در کنار مردان می‌ایستند، بلکه در بسیاری از مواقع خود الهام‌بخش حرکت و ایستادگی می‌شوند.

واقعیت این است که زنان تنها بخشی از جامعه نیستند؛ آنان قلب تپنده آن هستند. از دل خانواده‌ها تا میدان‌های اجتماعی، از تربیت نسل‌ها تازنده نگه‌داشتن آرمان‌ها، نقش آنان در شکل‌گیری سرنوشت یک ملت انکارناپذیر است و شاید به همین دلیل است که هرگاه زمان شکستن ظلم فرامی‌رسد، صدای زنان پیش از همه شنیده می‌شود؛ صدایی که از دل ایمان، صبر و امید برمی‌خیزد و جامعه را به سمت آینده‌ای روشن‌تر هدایت می‌کند.

انتهای خبر/