جاودانگی بی‌نام‌ها در تلخ آب شیرین

اربعین، روزی است که داغ شهادت دوباره در دل‌ها شعله می‌گیرد؛ روزی که غربت، با شکوهی آسمانی در هم می‌آمیزد. در تلخ آب شیرین گچساران، جایی که خاکش بوی خون و ایمان می‌دهد، شهدای گمنام آرام گرفته‌اند؛ بی‌نام، اما پرآوازه در آسمان حقیقت.

ای شهیدان بی‌نشان، شما چراغ‌های خاموش‌نشدنی این خاکید؛ ستارگانی که بی‌هیچ نامی، راه را روشن کرده‌اید. سکوت مزار شما، سرود آزادی است؛ و گمنامی‌تان، بلندترین فریاد جاودانگی.

در اربعین شما، ما به یاد می‌آوریم:
– که زندگی، بی‌عهد با حقیقت، تنها سایه‌ای بی‌روح است.
– که خون شما، پیمان‌نامه‌ای است میان انسان و خدا، میان خاک و افلاک.
– که گچساران، با شما معنا یافته و با یاد شما، هویت خویش را می‌سازد.

بیاییم در این روز، دل‌هایمان را به مزار شما گره بزنیم؛ با اشک، با دعا، با عهدی تازه. عهدی که بگوید: ما فراموش نمی‌کنیم، ما ادامه می‌دهیم، ما پاسدار راهی هستیم که شما آغاز کردید.

شهدای گمنام تلخ آب شیرین، هرچند سنگی نامتان را نمی‌خواند، اما هر قلبی شما را زمزمه می‌کند. اربعین شما، نه پایان، که آغاز دوباره‌ی ایمان و ایستادگی است؛ آغاز شعری که در جان این سرزمین، تا همیشه جاری خواهد بود.