«وقتی دیده نمی‌شوی، حتی در هفته نابینایان»

نشست اخیر هیأت مدیره انجمن نابینایان و کم‌بینایان «صبح امید» گچساران، فرصتی بود برای بازخوانی دغدغه‌های جامعه‌ای که سال‌هاست در حاشیه دیده‌نشدن، با امید و تلاش زندگی می‌کند. این نشست، نه‌تنها گزارشی از اقدامات یک‌ساله انجمن بود، بلکه آیینه‌ای از مظلومیت ساختاری و مطالبات بر زمین‌مانده نابینایان در شهرستان گچساران را به نمایش گذاشت.

آمارهایی که هشدار می‌دهند

بر اساس گزارش علی شیوا‌مهر، مدیرعامل انجمن، از میان ۲۵۰ نابینا و کم‌بینا تحت پوشش، تنها ۱۰ نفر در ادارات دولتی مشغول به کارند. این آمار، با وجود ۱۴ نفر دارای مدرک کارشناسی و ۷ نفر فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد، نشان‌دهنده شکاف عمیق میان ظرفیت‌های انسانی و فرصت‌های شغلی موجود است.

حمایت‌هایی که کافی نیستند

در سال گذشته، ۱۱۵ بسته نوشت‌افزار و ۹۰ بسته معیشتی با همکاری شرکت نفت، بنیاد برکت و خیرین تهیه و توزیع شد. همچنین ۳۰ اردوی فرهنگی و زیارتی، ۴۰ دوره توانمندسازی، و ۱۰۰۰ نفرساعت آموزش برگزار گردید. با وجود این اقدامات، آنچه جامعه نابینایان نیاز دارد، نه فقط حمایت‌های مقطعی، بلکه سیاست‌گذاری پایدار و فرصت‌سازی واقعی است.

گلایه‌هایی از جنس فراموشی

در بخش پایانی نشست، رضا آریانی، یکی از نابینایان حاضر، با لحنی دردآلود اما امیدوارانه گفت: «ما فقط دیده شدن نمی‌خواهیم، ما فرصت برابر می‌خواهیم.» گلایه از مدیرکل بهزیستی استان کهگیلویه و بویراحمد، به‌دلیل بی‌توجهی در هفته نابینایان، بازتابی از احساس فراموش‌شدگی و بی‌پاسخی به مطالبات این قشر بود.

مسئولیت اجتماعی، نه لطف فردی

افشین بدخشان، رئیس بهزیستی گچساران، با تأکید بر محدودیت اعتبارات و همکاری‌نکردن برخی دستگاه‌ها، گفت: «هدف ما خدمت با حفظ کرامت انسانی است.» معاون توانبخشی نیز انجمن «صبح امید» را یکی از فعال‌ترین انجمن‌های شهرستان دانست و از تلاش اعضای آن قدردانی کرد.

نتیجه‌گیری: از گفتاردرمانی تا اقدام واقعی

نشست انجمن «صبح امید»، تصویری روشن از واقعیتی تلخ اما امیدبخش ارائه داد: نابینایی، تنها نادیدن نیست، بلکه آزمونی از دیدن با دل است. امروز، بیش از هر زمان، هم‌افزایی دستگاه‌ها، حضور خیرین، و توجه جدی مدیران استانی می‌تواند نوری بر مسیر زندگی این عزیزان بتاباند.

نابینایان گچساران، نه‌فقط به بسته‌های حمایتی، بلکه به دیدگاهی انسانی، فرصت‌های شغلی واقعی و نگاه مسئولانه نیاز دارند. امید که دغدغه‌های روشندلان، در سایه همدلی و درک متقابل، به فرصت‌هایی تازه برای زیستن و درخشش تبدیل شود.