روایت های غم انگیز رئیس بیمارستان شهید جلیل یاسوج از حال ناخوش دو بیمار کرونایی

به گزارش پایگاه تحلیل و اطلاع رسانی آگاه؛رئیس بیمارستان شهید جلیل یاسوج در صفحه شخصی خود از وضعیت بد حال دو ییمار کرونایی در روزهای اول نکاتی خواندنی مطرح کرد.

جاودان سیرت نوشت: دو نفر از بیماران طبقه پنجم با سن بالا، بیماری های زمینه ای و درگیری شدید دو طرفه ریوی حال و روز خوشی نداشتند.

از سرفه های شدید و خشک رنج می بردند، گاهی که وارد راهرو می شدم و بیماران را ویزیت می کردم تا پایان ویزیت بیماران ، صدای سرفه های خشک و ناله های هر دو را می شنیدم. آرام آرام در طی مدتی که بستری بودند دچار تنگی نفس هم گردیدند، به طوری که با مشاوره متخصص محترم بیهوشی به آی سی یو منتقل شدند، ابتدا از طریق روش‌های غیر تهاجمی به آنها اکسیژن داده شد، پروتکل‌های درمانی جدیدی شروع گردید. وضعیت روحی آنها هر روز بدتر از دیروز بود، ترس و دلهره و ناتوانی در نفس کشیدن به مشکلات زمینه ای فشار خون، ناراحتی مزمن قلبی، ریوی و دیابت افزوده شده بود.

اشباع اکسیژن خونشان کمتر و کمتر می شد، بسیار نگران بودم ، تلاش ها اثری نداشتند، همگی این فاکتورها به همراه اشباع اکسیژن پایین، منجر به انتوباسیون (لوله گذاری تنفسی ) آنها شد، رفته رفته با وجود اینکه دستگاه به آنها اکسیژن می داد، به دلیل درگیری بالای هر دو ریه اشباع اکسیژن بالا نمی آمد و از این موضوع نگران بودیم.

پروتکلهای مورد نیاز را یکی یکی اضافه می کردیم ، ولی تاثیرات آنها را نمی دیدیم، در یکی از بیماران در انگشت های دست و پا نیز تغییرات پوستی و قرمزی مشهود بود ، که این مهم به مشکلات اندکس های خونی که پیدا کرده بودند ، ربط داده شد، کمتر به عوارض کووید فکر می کردیم ، اما اکنون یکی از علامت های پوستی کووید بویژه در اطفال همین علامتهاست

.

زمان به کندی و به سختی می گذشت و ما با بیماری ناشناخته و مخربی سر و کار داشتیم ، هر نقشه ای که برای مهار آن می کشیدم، از مسیر دیگری وارد می شد، دست ماها را خوانده بود، انگار به فیزیولوژی و آناتومی بدن انسان بهتر از ما اطلاع داشت، هنوز بیماران ما زیر دستگاه بودند و هر روز آنها را ویزیت می کردیم، گرچه تا کنون موفقیت های زیادی در درمان بیماران بستری داشتیم اما در مورد این دو بیمار نه تنها موفقیتی در درمان نداشتیم که هر روز شاهد تاثیر عوارض بیماری بر سیستم های دیگر بدن از جمله کلیه و کبد بودیم.

دیگر نیاز به استفاده از داروهای بیهوش کننده نبود، ویروس سیستم عصبی و مغزی را هم درگیر کرده بود، سیستم های بدن یکی پس از دیگری توسط ویروس تسخیر می شد، روزهای پایانی سال برای ما غم انگیز شده بود و مردم هنوز به نقش مخرب ویروس اشراف و آگاهی کامل نداشتند.

 انتهای پیام/